نویسنده : محمد صالح ; ساعت ۸:٢٦ ‎ق.ظ روز یکشنبه ٢٤ شهریور ۱۳٩٢

لینک صفحه رسمی موسیقی  محمد صالح حیدری در فیسبوک

https://www.facebook.com/Heydari.Singer








نویسنده : محمد صالح ; ساعت ٢:٤٠ ‎ب.ظ روز چهارشنبه ٦ دی ۱۳٩۱

گل پونه های وحشی دشت امیدم

وقت سحر شد

خاموشی شب رفت و فردایی دگر شد

من مانده ام تنهای تنها

من مانده ام تنها میان سیل غمها

حبیبم

سیل غم ها

 

گل پونه ها نا مهربانی آتشم زد

گل پونه ها بی همزبانی آتشم زد

می خواهم اکنون تا سحر گاهان بنالم

افسرده ام دیوانه ام آزرده جانم

 

گل پونه های وحشی دشت امیدم

وقت سحر شد

خاموشی شب رفت فردایی دگر شد

من مانده ام تنهای تنها

من مانده ام تنها میان سیل غمها

حبیبم سیل غم ها

خواننده مرحوم ایرج بسطامی








نویسنده : محمد صالح ; ساعت ۸:٤۳ ‎ق.ظ روز شنبه ٦ خرداد ۱۳٩۱

کنار باغ نشستم به یاد تو هربار
دلم رضا نشد ز تو شکایتی کنم اینبار
بدان که در گذر عمر ِ رفته بر بادم
دگر به یاد تو من یکدمی نباشم باز
اگر خموش شدم زین دلیل می باشد
به عاقبت کار های تو باز کنم فریاد
اگر چه تو امروز هستی سرشاد
بدان که خاطرات من کند تورا بیدار
به وقت تنگی دل دوباره خواهی رفت
به روی نیمکتی که نشستی بودیم خیلی بار
ولی چه سود که دیگر نه من بُدم آنجا
نه خاطر دستی که گیرد اینبار
تو نیست می شوی و الوداع الوداع
که سوره ء سحرم هر چه بادا باد

(مصاح)








نویسنده : محمد صالح ; ساعت ۱٠:٤٥ ‎ق.ظ روز پنجشنبه ۸ دی ۱۳٩٠

باز این سکوت دلم را فرا گرفت     از غربیت  زمانه دوباره دلم گرفت

این است رسم عاشقی و عشق در میان   من پا شکسته و یار، قصد سفر گرفت

یا رب روا مباد چنین بخت می زنی     کافر که نیستم ، نمک به زخم می زنی

یک تکه خاک دمیدی و شد دلم         آخر جز عشق ندادی تو حاصلم

می گریم و اشک ،سرازیر می شود        اینجا صدای سکوت ، فراگیر می شود

من غیر تو که پناهی نداشتم         جز تو که راه نجاتی نداشتم

دستم بگیر که محتاج یاری ام      تو ساحلی و من آن موج زخمی ام....








نویسنده : محمد صالح ; ساعت ۱٠:٥٧ ‎ق.ظ روز یکشنبه ۳ بهمن ۱۳۸٩

(ای نسل اسیر وطنم !)

 

 

تو میدانی که من هرگز به خود نیندیشیدم.

 

 

تو می دانی و همه می دانند که من ،

 

 

                                                   حیاتم ، هوایم

 

 

                                                  و همه خواستن هایم به خاطر تو

 

 

                                              سر نوشت تو و آزادی تو بوده است .

 

 

تو می دانی و همه می دانند که هرگز

 

 

                                            به خاطر سود خود گامی بر نداشته ام .

 

 

تو میدانی و همه می دانند،

 

 

                                     که نه ترسویم و نه سود جو

 

 

تو میدانی و همه می دانند،

 

 

                                   که من سراپایم مملو از عشق به تو

 

 

                                 و آزادی تو و سلامت تو بوده است.                           

 

 

                                                               و هست و خواهد بود.

 

 

تو میدانی و همه می دانند،

 

 

                                    که دلم غرق دوست داشتن تو

 

 

                                          و ایمان داشتن به تو است.

 

 

تو میدانی و همه می دانند،

 

 

                                   که من خود را فدای تو کردم

 

 

                                   و فدای تو می کنم

 

 

که ایمانم تویی ، عشقم

تویی ،امیدم تویی و معنی حیاتم تویی

 

تو میدانی و همه می دانند که زندگی

 

 

                                           از تحمیل لبخندی بر لبان من

 

 

                                          از آوردن برق امیدی در نگاه من

 

 

                                      از بر انگیختن موج شعفی در دل من

 

 

                                                                              عاجز است.

 

 

تو میدانی و همه می دانند،

 

 

                                    شکنجه دیدن به خاطر تو

 

 

                                                زندان کشیدن برای تو

 

 

                                                   و رنج بردن به پای تو

 

 

                                                       تنها لذت بزرگ من است

 

 

از شادی توست که من در دل می خندم

 

 

                          و از خوشبختی توست که هوای پاک سعادت را

 

 

                                                        در ریه هایم احساس می کنم

 

 

من تو را دوست دارم

 

 

                 همه ی زندگی ام و همه ی روزها

 

 

                                      و همه ی شب های زندگی ام

 

 

                            بر دوستی شهادت می دهند.

 

 

                                    شاهد بوده اند و شاهد هستند.

 

 

آزادی تو مذهب من است.

 

 

              خوشبختی تو عشق

من است

 

                                      آینده ی تو تنها آرزوی من است .

 

 

و اکنون ، تو ای نسل جوانی که از عمق تاریک

 

 

                                    و پلید این روزگار که من بدان امیدی نداشتم

 

 

پدیدار گشتی و چشم در چشم من دوخته ای ،                                            

 

 

                                                چشم هایت را ببند ،

 

 

                                                            نگاهم مکن

 

 

                                                              من طاقت دیدن آن ها را ندارم .

 

 

چه بگویم ؟

 

 

گریستن ، تنها کار یک ناتوان است

 

 

                                       و من سخت ناتوانم

 

 

 

 

 

 








نویسنده : محمد صالح ; ساعت ۱٢:۱۳ ‎ب.ظ روز جمعه ۱٠ دی ۱۳۸٩

 

 

دو سه روزه که مات و بی اراده م
یه چیزی فکرمو مشغول کرده
همین عشقی که درگیر هواشم
منو نسبت به تو مسئول کرده

از اون رابطه ی معمولی ما
چه عشقی سرگرفت تو روزگارم
دو سه روزه که بعد از این همه سال
واسه تو ادعای عشق دارم

نمی بینی دارم جون میدم اینجا
نمی دونی به تو محتاجم اینجا
چقد راحت منو وابسته کردی

دارم دیوونه میشم کم کم اینجا

می خوام مثل قدیما...مثل سابق
یه وقتایی یکی با من بخنده
یکی باشه که دستامو بگیره
یکی باشه که زخمامو ببنده

نمی بینی دارم جون میدم اینجا
نمی دونی به تو محتاجم اینجا
چقد راحت منو وابسته کردی
دارم دیوونه میشم کم کم اینجا








نویسنده : محمد صالح ; ساعت ٦:٤٦ ‎ب.ظ روز دوشنبه ٦ دی ۱۳۸٩

من چرا دل به تو دادم که دلم میشکنی
یا چه کردم که نگه باز به من می نکنی
دل و جانم به تو مشغول و نظر در چپ و راست
تا نگویند رقیبان که تو منظور منی
دیگران چون بروند از نظر از دل بروند
تو چنان در دل من رفته که جان در بدنی

 

استاد بزرگوار








نویسنده : محمد صالح ; ساعت ٩:٥٠ ‎ق.ظ روز پنجشنبه ٢ دی ۱۳۸٩

ریشه در اعماق اقیانوس دارد شاید
ریشه در اعماق اقیانوس دارد شاید
این گیسو پریشان کرده بید وحشی باران

یا نه دریایی ست گویی واژگونه بر فراز شهر
شهر سوگواران ، شهر سوگواران

استاد در غم دوست


ریشه در اعماق اقیانوس دارد شاید
ریشه در اعماق اقیانوس دارد شاید
این گیسو پریشان کرده بید وحشی باران

یا نه دریایی ست گویی واژگونه بر فراز شهر
شهر سوگواران ، شهر سوگواران

هر زمانی که فرو می ‌بارد از حد بیش
ریشه در من می دواند پرسشی پی گیر با تشویش

استاد و دخترش


رنگ این شب ‌های وحشت را
تواند شست آیا از دل یاران ، از دل یاران

چشم ها و چشمه ها خشکند
روشنی ها محو در تاریکی دلتنگ
هم چنان که نام ها در ننگ ، هم چنان که نام ها در ننگ

هر چه پیرامون ما غرق تباهی شد ، غرق تباهی شد
آه باران ، آه باران ای امید جان بیداران ، ای امیدای امید جان بیداران
بر پلیدی ‌ها که ما عمریست در گرداب آن غرقیم
آیا چیره خواهی شد ، چیره خواهی شد

بر پلیدی ‌ها که ما عمریست در گرداب آن غرقیم
آیا چیره خواهی شد ، آه باران

 

استاد با لبخندی دلنشین








نویسنده : محمد صالح ; ساعت ٧:۳۸ ‎ب.ظ روز چهارشنبه ۱ دی ۱۳۸٩

استاد استادان

ببار ای بارون ببار
با دلُم گریه کن، خون ببار
در شبای تیره چون زلف یار
بهر لیلی چو مجنون ببار ای بارون

دلا خون شو خون ببار
بر کوه و دشت و هامون ببار
دلا خون شو خون ببار
بر کوه و دشت و هامون ببار
به سرخی لبای سرخ یار
به یاد عاشقای این دیار
به داغ عاشقای بی مزار ای بارون

ببار ای بارون ببار
با دلُم گریه کن، خون ببار
در شبای تیره چون زلف یار
بهر لیلی چو مجنون ببار ای بارون

ببار ای ابر بهار
با دلُم به هوای زلف یار
داد و بیداد از این روزگار
ماهُ دادن به شبهای تار ای بارون

ببار ای بارون ببار
با دلُم گریه کن، خون ببار
در شبای تیره چون زلف یار
بهر لیلی چو مجنون ببار ای بارون


دلا خون شو خون ببار
بر کوه و دشت و هامون ببار
دلا خون شو خون ببار
بر کوه و دشت و هامون ببار
به سرخی لبای سرخ یار
به یاد عاشقای این دیار
به داغ عاشقای بی مزار ای بارون

ببار ای بارون ببار
با دلُم گریه کن، خون ببار
در شبای تیره چون زلف یار
بهر لیلی چو مجنون ببار ای بارون

با دلُم گریه کن، خون ببار
در شبای تیره چون زلف یار
بهر لیلی چو مجنون ببار ای بارون








نویسنده : محمد صالح ; ساعت ٧:٢٥ ‎ب.ظ روز یکشنبه ۱٦ آبان ۱۳۸٩

شد خزان گلشن آشنایی
بازم آتش به جان زد جدایی
عمر من ای گل طی شد بهر تو
وز تو ندیدم جز بد عهدی و بی وفایی
با تو وفا کردم،تا به تنم جان بود
عشق و وفاداری،با تو چه دارد سود
آفت خرمن مهر و وفایی
نو گل گلشن جور و جفایی
از دل سنگت آه
دلم از غم خونین است
روش بختم این است
از جام غم مستم
دشمن می پرستم
تا هستم
 

 

 

برو ای از مهر و وفا عاری
برو ای عاری ز وفاداری
که شکستی چون زلفت عهد مرا
دریغ و درد از عمرم
که در وفایت شد طی
ستم به یاران تا چند
جفا به عاشق تا کی

نمی کنی ای گل یکدم یادم
که همچو اشک از چشمت افتادم
تا کی بی تو بود
از غم خون دل من
آه از دل تو

گرچه ز محنت خوارم کردی
با غم و حسرت یارم کردی
مهر تو دارم باز
بکن ای گل با من
هرچه توانی ناز
هرچه توانی ناز
کز عشقت می سوزم باز           


تو ومست از می به چمن
چون گل خندان از مستی بر گریه من
با دگران در گلشن نوشی می
من ز فراقت ناله کنم تا کی
تو وچون می لاله کشیدنها
من و جون گل جامه دریدنها
ز رقیبان خواری دیدنها
دلم از غم خون کردی
چه بگویم چون کردی
دردم افزون کردی