نویسنده : محمد صالح ; ساعت ۱٢:۳٧ ‎ب.ظ روز پنجشنبه ٢۸ تیر ۱۳۸٦

توی سرمای زمستون                      تک و تنها تو خیابون

هرچی گرما داره دستات                  تو بده به دست بارون

واسه هم صدایی باد                       تو صدای تازه تر شو

واسه بی قراری دل                       تو خودت قرار من شو

من یه حس آشنا رو                       تو وجود تو می بینم

تو حرارت نگاهت                       گر می گیرم ومی میرم

من تو رویاهام همیشه                   دنبال     ستاره     بودم

ولی تو ستاره نیستی                    تو خودت یه کهکشونی  

                                                               

                                                             (مصاح)








نویسنده : محمد صالح ; ساعت ۸:٤٧ ‎ق.ظ روز پنجشنبه ٢۸ تیر ۱۳۸٦

آسمان آبی نیست

منو این وسوسه ی نابودی

که به دل افتاده

دیر هنگامیست که از این دنیا

دل من روی برگردانده ...

من دگر از سر شوق

هیچ حرفی نزنم با بلبل

من دگر هیچ نگویم که چرا ؟                                             

سبز زنده است و سیاهی مرده ...

من دگر هیچ نخواهم که شنید

حرف هایی که سراسر عشق است

شاید اندیشه کنید

که چرا من چنین سرگردانم ؟

وچرا هیچ سخن نتوانم ؟

منم عمریست که همسان شما عشق معنا کردم

وچرا اینسانم ؟

راستی درد دلم را تو مگر می فهمی ؟

دل من آبی بود ...                                           

وصدایم آرام

و نگاهم همه مهر ...

روزگاری داشتم ، عاشقی می کردم

و برای گل سرخ رازها می گفتم ...                              

که منم عاشق یک دوشیزه

گل بخندید که زیبا گویی ...

" عشق را معنا کن ؟"

گفتمش هیچ نتوانم که معنا کنمش...

اما ...

اولین بار که او را دیدم

نفسم حبس شد ، و ضربانم به سکون نزدیک تر،دست هایم لرزان

همه فانی بودند

او برایم باقی...

عزم خود را بستم، با صدایی لرزان

گفتمش:

"دوستت دارم عزیز" 

گفتمش:

"عشق را معنا کن ؟"

سرخ گونه ، با صدایی لرزان...                     

گفت: بودن در کنار چون تویی ...

ماه ها بگذشت ...

... در حالی که عشق 

تا نوک کوه بلندی خیز رفت

جان من بسته به جان او ...

... جان او بسته به جان من

اما ...

روزگار حسود نتوانست ببیند این را ،

کار بین منو او فاصله انداخت زیاد

او که هر روز بسی حال مرا می پرسید

چند وقتیست که از حال من بی خبر است

ای خدا کاری کن

 کار بین منو او فاصله ای نندازد

و خدا کاری کن

دوباره به نوک کوه رسیم...

...

آسمان آبی نیست

حال فهمیدی که چرا ؟

           

                                                                                                                   (مصاح)

 








نویسنده : محمد صالح ; ساعت ۱:۱٠ ‎ب.ظ روز سه‌شنبه ٢٦ تیر ۱۳۸٦

جای پای رهرویی پیداست

کیست این گم کرده ره ، وین راه نا پیدا چه می پوید ؟

مگر او ، زین سفر، زین ره، چه می جوید ؟

از این صحرا مگر راهی به شهر آرزویی هست ؟

به شهری کاندر آغوش سپید مهر

به باران سحر گاهه خدایش دست ورو شسته است.

به شهری کز همان لحظه ی ازل

                                  بهر دامن مهتاب عشق

                                                 آرام بغنوده است.

به شهری کش پلید افسانه ی گیتی

سرانگشت خیال از چهره ی زیبایش بزدوده است

                                        کجا ؟ ای رهنورد راه گم کرده

                                                        بیا برگرد

در این صحرا به جز مرگ و به جز حرمان کسی را آشنایی نیست

بیا برگرد آخر ، ای غریب راه

کز اینجا ره به جایی نیست

نمی بینی که آنجا

                                   در پناه تک درختی خشک

زره مانده غریبی ، رهنوردی بینوا ، مرده است

و در چشمان سردش

                                 در نگاه گنگ و حیرانش

هزاران غنچه ی امید پژمرده است ؟

نمی بینی که از حسرت

                                ((کمند صید بهرامش افکنده است))

                               و با دستی که در دست اجل بوده است

                                             بر آن تک درخت خشک

حدیث سرنوشت  هر که این راه رود ، کنده است:

((که من پیمودم این صحرا ، نه بهرام است ونه گورش))

کجا ای رهنورد راه گم کرده

                             بیا برگرد

در این صحرا به جز مرگ و به جز حرمان ،

                                   کسی را آشنایی نیست

بیا برگرد آخر ، ای غریب راه

کز اینجا ره به جایی نیست....

                                                                                 (شمع)

 

 








نویسنده : محمد صالح ; ساعت ۱٠:٥٩ ‎ق.ظ روز دوشنبه ٢٥ تیر ۱۳۸٦

خدایا 

         به من زیستنی عطا کن که

                               در لحظه ی مرگ

                       بر بی ثمری لحظه ای که برای زیستن گذشته است

                                                                                حسرت نخورم

و مردنی عطا کن که بر بیهودگی اش

                                                  سوگوار نباشم

بگذار تا آن را من،

                                خود انتخاب کنم

                                اما آن چنان که تو دوست داری

                                                                             ( شمع )








نویسنده : محمد صالح ; ساعت ۱٠:٥٧ ‎ق.ظ روز یکشنبه ٢٤ تیر ۱۳۸٦

(ای نسل اسیر وطنم !)

تو میدانی که من هرگز به خود نیندیشیدم.

تو می دانی و همه می دانند که من ،

                                                   حیاتم ، هوایم

                                                  و همه خواستن هایم به خاطر تو

                                              سر نوشت تو و آزادی تو بوده است .

تو می دانی و همه می دانند که هرگز

                                            به خاطر سود خود گامی بر نداشته ام .

تو میدانی و همه می دانند،

                                     که نه ترسویم و نه سود جو

تو میدانی و همه می دانند،

                                   که من سراپایم مملو از عشق به تو

                                 و آزادی تو و سلامت تو بوده است.                           

                                                               و هست و خواهد بود.

تو میدانی و همه می دانند،

                                    که دلم غرق دوست داشتن تو

                                          و ایمان داشتن به تو است.

تو میدانی و همه می دانند،

                                   که من خود را فدای تو کردم

                                   و فدای تو می کنم

که ایمانم تویی ، عشقم تویی ،امیدم تویی و معنی حیاتم تویی

تو میدانی و همه می دانند که زندگی

                                           از تحمیل لبخندی بر لبان من

                                          از آوردن برق امیدی در نگاه من

                                      از بر انگیختن موج شعفی در دل من

                                                                              عاجز است.

تو میدانی و همه می دانند،

                                    شکنجه دیدن به خاطر تو

                                                زندان کشیدن برای تو

                                                   و رنج بردن به پای تو

                                                       تنها لذت بزرگ من است

از شادی توست که من در دل می خندم

                          و از خوشبختی توست که هوای پاک سعادت را

                                                        در ریه هایم احساس می کنم

من تو را دوست دارم

                 همه ی زندگی ام و همه ی روزها

                                      و همه ی شب های زندگی ام

                            بر دوستی شهادت می دهند.

                                    شاهد بوده اند و شاهد هستند.

آزادی تو مذهب من است.

              خوشبختی تو عشق من است

                                      آینده ی تو تنها آرزوی من است .

و اکنون ، تو ای نسل جوانی که از عمق تاریک

                                    و پلید این روزگار که من بدان امیدی نداشتم

پدیدار گشتی و چشم در چشم من دوخته ای ،                                            

                                                چشم هایت را ببند ،

                                                            نگاهم مکن

                                                              من طاقت دیدن آن ها را ندارم .

چه بگویم ؟

گریستن ، تنها کار یک ناتوان است

                                       و من سخت ناتوانم

 (شمع)








نویسنده : محمد صالح ; ساعت ۸:۳٧ ‎ب.ظ روز شنبه ٢۳ تیر ۱۳۸٦

اگر ایمان نباشد،

                            زندگی تکیه گاهش چه باشد؟

اگر عشق نباشد،

                            زندگی را چه آتشی گرم کند؟

اگر نیایشی نباشد،

                    زندگی را به چه کار شایسته ای صرف توان کرد؟

و هزاران اگر...

                      وهزاران جواب و سوال؟