نویسنده : محمد صالح ; ساعت ۱۱:٢٤ ‎ق.ظ روز شنبه ٢۱ مهر ۱۳۸٦

 

 

 

مردم! امروز روزی است که نیکو کاران پاداش می گیرند و زیان کاران و تبهکاران مایوس و نا امید می شوند.

امروز همانند قیامت است. پس با خارج شدن از خانه ها و رفتن به نمازعید ، خروجتان از قبرها و رفتنتان به سوی خدا را به یاد بیاورید وبا اقامه ی نماز ، ایستادن در برابر خدا را یاد آورشوید و با باز گشت به سوی خانه ها ، بازگشت به سوی سراهایتان در بهشت برین را به خاطر آورید.

بندگان خدا! کمترین چیزی که به زنان و مردان روزه دار داده می شود ، این است که فرشته ای در آخرین روز ماه رمضان به آنان ندا می دهد هان ! ای بندگان خدا بشارتتان باد که گناهان پیشین تان آمرزیده شد. پس در   اندیشه ی  آینده باشید که چگونه باقی روزگار را بگذرانبد.








نویسنده : محمد صالح ; ساعت ۱٠:٥٠ ‎ق.ظ روز جمعه ۱۳ مهر ۱۳۸٦

                       قبله ی اول

 

شهداء الاقصی

         








نویسنده : محمد صالح ; ساعت ٢:٠٠ ‎ب.ظ روز دوشنبه ٩ مهر ۱۳۸٦

                                                             التماس دعا








نویسنده : محمد صالح ; ساعت ۱:۱٢ ‎ب.ظ روز پنجشنبه ٥ مهر ۱۳۸٦

من سکوتم را با صدای تو شکستم

آن هنگام که

هیچ کسی در خیالم وجود نداشت

آن هنگام که

عطر شکوفه های بهار نارنج

فضای خانه ی دلم را عطرآگین کرد

من سکوتم را با صدای تو شکستم

آن هنگام که

ستارگان در آسمان نظاره گر من بودند

آن هنگام که

ماه در اوج

به سمت بی کران پرواز می کرد

من سکوتم را با صدای تو شکستم

آن هنگام که

باران می بارید و

خانه ی عشق را می شست

و سنبل حیاتش را جارو می کرد

من سکوتم را با صدای تو شکستم

آن هنگام که

آسمان پر شده بود از

رنگ خدا

آن هنگام که

رد پایی روی برف

مرا به سمت خانه ی عشق

ره سپار می کرد

من سکوتم را با صدای تو شکستم

آن هنگام که

کودکی نهایت دوست داشتنش

تعداد انگشتان دستانش بود وبس

من سکوتم را با صدای تو شکستم

آن هنگام که

گفتم:

"دوستت دارم و تویی

همه ی بهانه ها ی عاشقانه ی من"

 

                                                                                                                                                  (مصاح)








نویسنده : محمد صالح ; ساعت ۱۱:٠٢ ‎ق.ظ روز پنجشنبه ٥ مهر ۱۳۸٦








نویسنده : محمد صالح ; ساعت ٦:٥٦ ‎ب.ظ روز سه‌شنبه ۳ مهر ۱۳۸٦








نویسنده : محمد صالح ; ساعت ۱۱:۱٧ ‎ق.ظ روز سه‌شنبه ۳ مهر ۱۳۸٦








نویسنده : محمد صالح ; ساعت ۱٠:٠٢ ‎ق.ظ روز دوشنبه ٢ مهر ۱۳۸٦

اون روزی که هیچ صدایی توی این کوچه نبود               اون روزی که خورشیدش مثل همیشه ها نبود

اون روزی که وقت صبح قناریا نمی خونن                    اون روزی که شهرمون دچار قصه ها نبود

یه صدایی اومد وگفت که دیگه بسه حالا                        دیگه باید که بشه خورشیدمون رنگ طلا

دوباره وقت  سحر  قناریا  صدا  کنن                           دوباره    قصه مون  و اقاقیا   نگاه   کنن

دوباره حریر سبز شهرمون پیدا بشه                            دوباره خنده  روی  این  لبامون  پیدا  بشه

اما انگار که کسی نشنیده بود حرف اونو                       اگرم شنیده بود ترسیده بود هیچی نگفت

دوباره صدا اومد گفت که نترسید شما ها                       دیگه بسه  ترسیدن  داد  بزنید  قهرمونا

همه فهمیدن که دیگه نباید می ترسیدن                           همه فریاد کشیدن مرگ دیو خواسته بودن

 

                                                    (مصاح)

 








نویسنده : محمد صالح ; ساعت ۱٠:٢٢ ‎ق.ظ روز یکشنبه ۱ مهر ۱۳۸٦