نویسنده : محمد صالح ; ساعت ۱٠:٥٧ ‎ق.ظ روز یکشنبه ۳ بهمن ۱۳۸٩

(ای نسل اسیر وطنم !)

 

 

تو میدانی که من هرگز به خود نیندیشیدم.

 

 

تو می دانی و همه می دانند که من ،

 

 

                                                   حیاتم ، هوایم

 

 

                                                  و همه خواستن هایم به خاطر تو

 

 

                                              سر نوشت تو و آزادی تو بوده است .

 

 

تو می دانی و همه می دانند که هرگز

 

 

                                            به خاطر سود خود گامی بر نداشته ام .

 

 

تو میدانی و همه می دانند،

 

 

                                     که نه ترسویم و نه سود جو

 

 

تو میدانی و همه می دانند،

 

 

                                   که من سراپایم مملو از عشق به تو

 

 

                                 و آزادی تو و سلامت تو بوده است.                           

 

 

                                                               و هست و خواهد بود.

 

 

تو میدانی و همه می دانند،

 

 

                                    که دلم غرق دوست داشتن تو

 

 

                                          و ایمان داشتن به تو است.

 

 

تو میدانی و همه می دانند،

 

 

                                   که من خود را فدای تو کردم

 

 

                                   و فدای تو می کنم

 

 

که ایمانم تویی ، عشقم

تویی ،امیدم تویی و معنی حیاتم تویی

 

تو میدانی و همه می دانند که زندگی

 

 

                                           از تحمیل لبخندی بر لبان من

 

 

                                          از آوردن برق امیدی در نگاه من

 

 

                                      از بر انگیختن موج شعفی در دل من

 

 

                                                                              عاجز است.

 

 

تو میدانی و همه می دانند،

 

 

                                    شکنجه دیدن به خاطر تو

 

 

                                                زندان کشیدن برای تو

 

 

                                                   و رنج بردن به پای تو

 

 

                                                       تنها لذت بزرگ من است

 

 

از شادی توست که من در دل می خندم

 

 

                          و از خوشبختی توست که هوای پاک سعادت را

 

 

                                                        در ریه هایم احساس می کنم

 

 

من تو را دوست دارم

 

 

                 همه ی زندگی ام و همه ی روزها

 

 

                                      و همه ی شب های زندگی ام

 

 

                            بر دوستی شهادت می دهند.

 

 

                                    شاهد بوده اند و شاهد هستند.

 

 

آزادی تو مذهب من است.

 

 

              خوشبختی تو عشق

من است

 

                                      آینده ی تو تنها آرزوی من است .

 

 

و اکنون ، تو ای نسل جوانی که از عمق تاریک

 

 

                                    و پلید این روزگار که من بدان امیدی نداشتم

 

 

پدیدار گشتی و چشم در چشم من دوخته ای ،                                            

 

 

                                                چشم هایت را ببند ،

 

 

                                                            نگاهم مکن

 

 

                                                              من طاقت دیدن آن ها را ندارم .

 

 

چه بگویم ؟

 

 

گریستن ، تنها کار یک ناتوان است

 

 

                                       و من سخت ناتوانم