نویسنده : محمد صالح ; ساعت ۱٠:٥٧ ‎ق.ظ روز یکشنبه ٢٤ تیر ۱۳۸٦

(ای نسل اسیر وطنم !)

تو میدانی که من هرگز به خود نیندیشیدم.

تو می دانی و همه می دانند که من ،

                                                   حیاتم ، هوایم

                                                  و همه خواستن هایم به خاطر تو

                                              سر نوشت تو و آزادی تو بوده است .

تو می دانی و همه می دانند که هرگز

                                            به خاطر سود خود گامی بر نداشته ام .

تو میدانی و همه می دانند،

                                     که نه ترسویم و نه سود جو

تو میدانی و همه می دانند،

                                   که من سراپایم مملو از عشق به تو

                                 و آزادی تو و سلامت تو بوده است.                           

                                                               و هست و خواهد بود.

تو میدانی و همه می دانند،

                                    که دلم غرق دوست داشتن تو

                                          و ایمان داشتن به تو است.

تو میدانی و همه می دانند،

                                   که من خود را فدای تو کردم

                                   و فدای تو می کنم

که ایمانم تویی ، عشقم تویی ،امیدم تویی و معنی حیاتم تویی

تو میدانی و همه می دانند که زندگی

                                           از تحمیل لبخندی بر لبان من

                                          از آوردن برق امیدی در نگاه من

                                      از بر انگیختن موج شعفی در دل من

                                                                              عاجز است.

تو میدانی و همه می دانند،

                                    شکنجه دیدن به خاطر تو

                                                زندان کشیدن برای تو

                                                   و رنج بردن به پای تو

                                                       تنها لذت بزرگ من است

از شادی توست که من در دل می خندم

                          و از خوشبختی توست که هوای پاک سعادت را

                                                        در ریه هایم احساس می کنم

من تو را دوست دارم

                 همه ی زندگی ام و همه ی روزها

                                      و همه ی شب های زندگی ام

                            بر دوستی شهادت می دهند.

                                    شاهد بوده اند و شاهد هستند.

آزادی تو مذهب من است.

              خوشبختی تو عشق من است

                                      آینده ی تو تنها آرزوی من است .

و اکنون ، تو ای نسل جوانی که از عمق تاریک

                                    و پلید این روزگار که من بدان امیدی نداشتم

پدیدار گشتی و چشم در چشم من دوخته ای ،                                            

                                                چشم هایت را ببند ،

                                                            نگاهم مکن

                                                              من طاقت دیدن آن ها را ندارم .

چه بگویم ؟

گریستن ، تنها کار یک ناتوان است

                                       و من سخت ناتوانم

 (شمع)