نویسنده : محمد صالح ; ساعت ۱:۱٢ ‎ب.ظ روز پنجشنبه ٥ مهر ۱۳۸٦

من سکوتم را با صدای تو شکستم

آن هنگام که

هیچ کسی در خیالم وجود نداشت

آن هنگام که

عطر شکوفه های بهار نارنج

فضای خانه ی دلم را عطرآگین کرد

من سکوتم را با صدای تو شکستم

آن هنگام که

ستارگان در آسمان نظاره گر من بودند

آن هنگام که

ماه در اوج

به سمت بی کران پرواز می کرد

من سکوتم را با صدای تو شکستم

آن هنگام که

باران می بارید و

خانه ی عشق را می شست

و سنبل حیاتش را جارو می کرد

من سکوتم را با صدای تو شکستم

آن هنگام که

آسمان پر شده بود از

رنگ خدا

آن هنگام که

رد پایی روی برف

مرا به سمت خانه ی عشق

ره سپار می کرد

من سکوتم را با صدای تو شکستم

آن هنگام که

کودکی نهایت دوست داشتنش

تعداد انگشتان دستانش بود وبس

من سکوتم را با صدای تو شکستم

آن هنگام که

گفتم:

"دوستت دارم و تویی

همه ی بهانه ها ی عاشقانه ی من"

 

                                                                                                                                                  (مصاح)