نویسنده : محمد صالح ; ساعت ۱:۱٠ ‎ب.ظ روز سه‌شنبه ٢٦ تیر ۱۳۸٦

جای پای رهرویی پیداست

کیست این گم کرده ره ، وین راه نا پیدا چه می پوید ؟

مگر او ، زین سفر، زین ره، چه می جوید ؟

از این صحرا مگر راهی به شهر آرزویی هست ؟

به شهری کاندر آغوش سپید مهر

به باران سحر گاهه خدایش دست ورو شسته است.

به شهری کز همان لحظه ی ازل

                                  بهر دامن مهتاب عشق

                                                 آرام بغنوده است.

به شهری کش پلید افسانه ی گیتی

سرانگشت خیال از چهره ی زیبایش بزدوده است

                                        کجا ؟ ای رهنورد راه گم کرده

                                                        بیا برگرد

در این صحرا به جز مرگ و به جز حرمان کسی را آشنایی نیست

بیا برگرد آخر ، ای غریب راه

کز اینجا ره به جایی نیست

نمی بینی که آنجا

                                   در پناه تک درختی خشک

زره مانده غریبی ، رهنوردی بینوا ، مرده است

و در چشمان سردش

                                 در نگاه گنگ و حیرانش

هزاران غنچه ی امید پژمرده است ؟

نمی بینی که از حسرت

                                ((کمند صید بهرامش افکنده است))

                               و با دستی که در دست اجل بوده است

                                             بر آن تک درخت خشک

حدیث سرنوشت  هر که این راه رود ، کنده است:

((که من پیمودم این صحرا ، نه بهرام است ونه گورش))

کجا ای رهنورد راه گم کرده

                             بیا برگرد

در این صحرا به جز مرگ و به جز حرمان ،

                                   کسی را آشنایی نیست

بیا برگرد آخر ، ای غریب راه

کز اینجا ره به جایی نیست....

                                                                                 (شمع)