نویسنده : محمد صالح ; ساعت ٩:٤۱ ‎ق.ظ روز جمعه ٢ فروردین ۱۳۸٧

 

 عید را باد خبر آورده

عید را در عبور از سرما

خورشید خبر آورده

من این چنین عید را معنا می کنم

ع : یعنی عبادت

ی : یعنی یار

 د : یعنی دیرینه

 آری عید یعنی :

عبادت یاری دیرینه 

در زیباترین حسی تو را می ستایم

تو معبود من هستی

و من بی هیچ چشم داشتی 

 تورا می ستایم

 تو به من آموختی

 در پس هر سردی و سپیدی

امید جاریست ویک شکوفه هم میتواند بهار باشد ...

عید برای برخی معنای دیگری هم دارد

ع : یعنی عبور

ی : یعنی یک

د : دل 

آری عبور از یک دلی که مست نگاه توست وتو...

...وتو بی تفاوت از کنارش می گذری

مادری تنها...

 پیرزنی را دیدم ...

دل او دریا بود...

... اما چقدر تنها بود

پارسال در خانه...

 امسال در خانه ...

 پارسال خانه خود...

امسال خانه مهر...

 چه تفاوت هایی...

 سخنش آغاز شد

 به نام خدای بیکسان

گفت نامش لیلی ست

 و سه غنچه دارد ...

گفتم غنچه؟!

گفت غنچه هام گل شده اند

دو پسر یک دختر

 آه سردی سر داد

چهره اش گریان شد

 با چارقدش اشکانش را پاک کرد 

هیچ نگفت ...

از سه فرزندش پرسیدم

خنده ای از سر شوق سر داد

 گفت خوبند ...

 ... هشت ماه است که من آنها

رادر تصور دارم 

گفتمش غنچه هایت ، خارند...

چهره اش تلخ شد و

گفت نه...

گفتم چرا ؟

گفت من مادرم!

و مادر عاشق فرزندش است

 و همه ناسپاسیش را سپاسگزاری میبیند 

گفتم چه دعایی برای غنچه هایت داری؟

 گفت:شاد باشند ودل گرم

و هیچ وقت تنها نباشند

 و این شعر راخواند: 

   زندگی صحنه یکتای هنرمندی ماست

        هر کسی نغمه خود خواند واز صحنه رود

               صحنه پیوسته به جاست

                    خرم آن نغمه که مردم بسپارند به یاد...

                                                                     

   (مصاح )