نویسنده : محمد صالح ; ساعت ۸:٤٧ ‎ق.ظ روز پنجشنبه ٢۸ تیر ۱۳۸٦

آسمان آبی نیست

منو این وسوسه ی نابودی

که به دل افتاده

دیر هنگامیست که از این دنیا

دل من روی برگردانده ...

من دگر از سر شوق

هیچ حرفی نزنم با بلبل

من دگر هیچ نگویم که چرا ؟                                             

سبز زنده است و سیاهی مرده ...

من دگر هیچ نخواهم که شنید

حرف هایی که سراسر عشق است

شاید اندیشه کنید

که چرا من چنین سرگردانم ؟

وچرا هیچ سخن نتوانم ؟

منم عمریست که همسان شما عشق معنا کردم

وچرا اینسانم ؟

راستی درد دلم را تو مگر می فهمی ؟

دل من آبی بود ...                                           

وصدایم آرام

و نگاهم همه مهر ...

روزگاری داشتم ، عاشقی می کردم

و برای گل سرخ رازها می گفتم ...                              

که منم عاشق یک دوشیزه

گل بخندید که زیبا گویی ...

" عشق را معنا کن ؟"

گفتمش هیچ نتوانم که معنا کنمش...

اما ...

اولین بار که او را دیدم

نفسم حبس شد ، و ضربانم به سکون نزدیک تر،دست هایم لرزان

همه فانی بودند

او برایم باقی...

عزم خود را بستم، با صدایی لرزان

گفتمش:

"دوستت دارم عزیز" 

گفتمش:

"عشق را معنا کن ؟"

سرخ گونه ، با صدایی لرزان...                     

گفت: بودن در کنار چون تویی ...

ماه ها بگذشت ...

... در حالی که عشق 

تا نوک کوه بلندی خیز رفت

جان من بسته به جان او ...

... جان او بسته به جان من

اما ...

روزگار حسود نتوانست ببیند این را ،

کار بین منو او فاصله انداخت زیاد

او که هر روز بسی حال مرا می پرسید

چند وقتیست که از حال من بی خبر است

ای خدا کاری کن

 کار بین منو او فاصله ای نندازد

و خدا کاری کن

دوباره به نوک کوه رسیم...

...

آسمان آبی نیست

حال فهمیدی که چرا ؟

           

                                                                                                                   (مصاح)