نویسنده : محمد صالح ; ساعت ۱٠:٤٦ ‎ق.ظ روز دوشنبه ٢٩ امرداد ۱۳۸٦

 

اون روزی مه هیچ صدایی توی این کوچه نبود

 

                                      اون روزی که خورشیدش مثل همیشه ها نبود

 

اون روزی که وقت صبح قناریا نمی خونن

 

                                      اون  روزی که شهرمون  دچار قصه ها  نبود

 

یه صدایی اومدو گفت که دیگه بسه حالا

 

                                      دیگه باید که بشه خورشیدمون  رنگ طلا

 

دوباره  وقت  سحر  قناریا  صدا  کنن

 

                                      دوباره  قصه مونو   اقاقیا  نگاه  کنن

 

دوباره حریر سبز شهرمون پیدا بشه

 

                                      دوباره خنده روی این لبامو ن پیدا بشه

 

اما انگار که کسی نشنیده بود حرف اونو

 

                                      اگرم شنیده بود ترسیده بود هیچی نگفت

 

دوباره صدا اومد گفت که نترسید شماها

 

                                     دیگه بسته ترسیدن  داد بزنید  قهرمونا

 

همه فهمیدن که دیگه نباید می ترسیدن

 

                                     همه فریاد کشیدن مرگ دیو خواسته بودن

 

                    

                                                                                                            (مصاح)