کهکشون

توی سرمای زمستون                      تک و تنها تو خیابون

هرچی گرما داره دستات                  تو بده به دست بارون

واسه هم صدایی باد                       تو صدای تازه تر شو

واسه بی قراری دل                       تو خودت قرار من شو

من یه حس آشنا رو                       تو وجود تو می بینم

تو حرارت نگاهت                       گر می گیرم ومی میرم

من تو رویاهام همیشه                   دنبال     ستاره     بودم

ولی تو ستاره نیستی                    تو خودت یه کهکشونی  

                                                               

                                                             (مصاح)

/ 11 نظر / 12 بازدید
نمایش نظرات قبلی
آهو خانم

شعر قشنگی بود . خوشبحالش که مثل کهکشونه

هستی

سلام خوبی ؟ من که باورم نميشه يعنی تواين چندروز وبلاگ شمابازبوده من که هرکاری کردم وبم بازنشد ولی به هرحال امشب خيلی خوشحال شدم ممنونم ازنظرزيبات بازم بيا

هستی

سلام خوبی ؟کجايی؟ چندروزه نيستی ؟اتفاقی افتاده ؟منتظرحضورت هستم

هستی

سلام ممنونم ازنظرت من تجربی می خونم شماچطور؟ موفق باشی

هورمزد يعقوبی نژاد

سلام دوست عزيز. شعر زيبايی بود. البته قافيه مصراع آخر يک مقدار نا هماهنگ است. البته ببخشيد اظهار نظر می کنم. من خودم شاعرم و بيشتر غزل می گويم و اهل ترانه گفتن نيستم . شايد در ترانه ها اين قافيه درست باشد.ولی در غزل قافیه ها این گونه نیستند. اگر اشتباه می کنم عفو بفرماييد. وبلاگم به روز است. منتظر نظرات شما هستم

هورمزد يعقوبی نژاد

اين هم يکی شعر از من تقديم به وبلاگ شما . البته موضوعش به درد تقدیم کردن نمی خورد ولی خوب یک لحظه یادم آمد و آن را نوشتم: ابر مي خواند برايم قصه اي نمناک از تپيدن هاي خون آلود و بس غمناک لحظه هايي پر تپش در زندگي با موج دست هايي بي رمق از جستجو در خاک گفتگو با روح دريا در سکوتي محض قبر هايي شسته با باران، به شدت پاک ماه مي آيد به خوابم همچنان پر حرف باز مي گويد از آن ميعاد وحشت ناک لحظه اي بيگانگي، د ر لا مکان ، بيدار قلب من آرام روحم پرتوان بي باک مرده ام شايد که احساسم چنين نيک است خواب ديگر نيست قلبم غرق در ادراک نا گهان روحم به جسمي مي خورد جان سخت باز مي گردم در اين دنياي بد. ناپاک