به رنگ طلا

اون روزی که هیچ صدایی توی این کوچه نبود               اون روزی که خورشیدش مثل همیشه ها نبود

اون روزی که وقت صبح قناریا نمی خونن                    اون روزی که شهرمون دچار قصه ها نبود

یه صدایی اومد وگفت که دیگه بسه حالا                        دیگه باید که بشه خورشیدمون رنگ طلا

دوباره وقت  سحر  قناریا  صدا  کنن                           دوباره    قصه مون  و اقاقیا   نگاه   کنن

دوباره حریر سبز شهرمون پیدا بشه                            دوباره خنده  روی  این  لبامون  پیدا  بشه

اما انگار که کسی نشنیده بود حرف اونو                       اگرم شنیده بود ترسیده بود هیچی نگفت

دوباره صدا اومد گفت که نترسید شما ها                       دیگه بسه  ترسیدن  داد  بزنید  قهرمونا

همه فهمیدن که دیگه نباید می ترسیدن                           همه فریاد کشیدن مرگ دیو خواسته بودن

 

                                                    (مصاح)

  eye_ocean.jpg

/ 3 نظر / 33 بازدید
نسرين

سلام... شعر زيبايی بود اپ هستم

به دنبال دل

سلام دوست عزيز ممنون از حضور پر مهرت .خوشحالم که باهات آشنا شدم. من هم با افتخار شما رو لينک کردم. شاد سربلند وپيروز باشيد

مریم

شما هم اسم همسر من هستید یک لحظه شک کردم